Naar het ziekenhuis, 26 juni 2020, deel 2

Bij het Scheper ziekenhuis Emmen aangekomen hebben ze mij uit de ambulance gehaald en bij de spoed naar binnen gebracht. Heel snel daarna was Robbin (mijn dochter) er gelukkig ook al.

Ze hebben toen eerst al het huishoudfolie er weer af gehaald om de verbrande plekken te beoordelen en in te schatten voor hoeveel procent ik verbrand was. Maar ook controleren of ik overal nog gevoel had. En op dat moment was er een best groot gedeelte van mijn benen waar geen gevoel in zat. Ondanks de pijnstilling en het feit dat ik daardoor hartstikke stoned was, weet ik nog dat ik bij mezelf dacht “dit is niet goed, dit is niet goed”. Er werden foto’s gemaakt en deze zijn gelijk door gestuurd naar het Martini Brandwonden Centrum. In Emmen kwamen ze uit op een verbrandingspercentage van 16 %. En dat hield dus in, dat ik naar het Martini werd gebracht. Ik wist gelijk wel dat ik niet dezelfde dag naar huis zou gaan maar ik had verwacht dat ik gewoon in het Scheper ziekenhuis zou blijven. Het Martini was tot dat moment geeneens in mij opgekomen. Robbin heeft trouwens al die tijd gedacht dat ik gewoon weer met haar naar huis zou gaan. Terwijl ze in Emmen nog druk bezig waren met mij heeft Robbin wat mensen gebeld om ze in te lichten. Waaronder mijn broer, haar vriend, haar beste vriend en nog een paar mensen

Maar goed, ik werd weer in gepakt in huishoudfolie en op de brancard gelegd. Op dat moment heb ik blijkbaar tegen Robbin gezegd “maak even een foto, is leuk”. Ik blijf er bij dat dit de schuld was van de fantastische hoeveelheid fentanyl, die ik ondertussen al in mijn lijf had zitten. En gelukkig maar, want pijn voelde ik op dat moment ook niet meer.

Ondertussen lag ik weer ingepakt op de brancard en werd weer de ambulance in gereden. Op weg naar het Martini.

Robbin moest nog even wachten op haar vriend en zij zijn toen ook naar het Martini gereden.
In de ambulance heb ik zelf mijn broer nog gebeld en dat ging ongeveer zo:
Mijn broer: “wat doe je?”.
Ik: “ik mocht jou even bellen van de ambulance mevrouw”.
Mijn broer: “ben je wel goed? Ga ophangen joh, en luister naar de ambulance mensen en verder niets! Je ziet me morgen.”
Ik: “oh, ok tot morgen”.

In het Martini aangekomen werden we op de brandwonden afdeling al opgewacht door meerdere artsen/verpleegkundigen, gekleed in het groen. We werden mee genomen naar de spoedopnamekamer en ik ben overgestapt op het bed dat daar stond. Ik zou heel veel willen vertellen over de 2 uur die toen volgde, maar ik kan me maar 1 ding herinneren en dat is dat iemand zei “we gaan even een katheter plaatsen en dat ik daarop heb gereageerd met de woorden “nee dat gaan we helemaal niet doen”. Afijn, jullie snappen wel dat ik die katheter gewoon heb gekregen he.

In het Martini is het percentage van verbrandingsgebied bij gesteld naar 20%. Mijn verbrandingsplekken waren 1ste , 2de, 3de en zelfs diep derdegraagds op sommige plekken.

Een antwoord naar “Naar het ziekenhuis, 26 juni 2020, deel 2”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*