Dag 1 in het ziekenhuis

27 juni 2020

S’morgens, 10 over 5. Ik lig wakker. Heb pijn, weet niet hoe ik moet liggen of zitten. En heb volgens mij ook nog steeds niet het besef wat er precies gebeurt ben. Ik heb in elk geval, op dit moment nog niet door hoe ernstig het allemaal is.

Mijn gedachten gaan wel terug naar de avond ervoor. Naar mijn lieve buren die op Robbin, Sammy en mijn katten letten. Naar wat er gebeurt is en ik merk dat ik daar lichamelijk heel erg op reageer. Misselijk, huidtintelingen, huilen.

En, wat heel vreemd is, nu pas zie ik dat niet alleen mijn benen helemaal in het verband zitten, maar ook mijn linkerarm is ingepakt. En ik kan me dus op geen enkele manier herinneren dat die ook verbrand was. Ook mijn dochter heeft dit de dag ervoor niet mee gekregen.

Na mijn ontbijt heb ik mijn eerste verbandwissel gehad en o mijn god wat doet dat zeer. Ik kan geeneens uit leggen hoe zeer dat doet. Ondanks dat ik van te voren een beste spuit Fentanyl in mijn bovenarm kreeg deed het nog ontzettend zeer.

S’middags is mijn broer op visite geweest en ook hier kan ik me maar heel weinig van herinneren. Ik ben in die 2 uur vaak even ingedut om vervolgens weer even wakker te worden. En toch is mijn broer de volle 2 uur gebleven.

S’avonds is Robbin geweest. Ze had mijn laptop, oortjes en nog wat andere spullen mee genomen die ik nodig had. Uiteraard gesproken over wat er gebeurt was. En ik wou natuurlijk weten hoe het met haar was. Gelukkig heeft Robbin de hele periode dat ik in het ziekenhuis lag lieve mensen om zich heen gehad. Onze buren, haar vrienden maar ook mijn vrienden hebben haar “in de gaten” gehouden. Iets wat mij wel een rustig gevoel gaf

Op deze datum moment weet ik niet beter dan dat ik 14 dagen in het ziekenhuis zal blijven. En dat dit mijn uitzicht is voor die 14 dagen.

Een antwoord naar “Dag 1 in het ziekenhuis”

  1. Ik weet niet of je dit zelf nog weet…

    Joey en ik hebben Robbin deze dag naar het ziekenhuis gebracht om jou te bezoeken. Robbin had spullen bij zich. Ik ben mee naar binnen geweest, en Joey heeft in de auto gewacht. Helaas mocht ik jou niet zien, dus ik heb gewacht in de wachtkamer tot het bezoekuur voorbij was. Je kreeg er reuk van dat ik in het ziekenhuis was, dus je besloot mij te FaceTimen toen ik terug liep naar de auto met Robbin.

    Je was zo high als een garnaal 😂. Je sloeg eigenlijk allemaal wartaal uit en kreeg niet zo goed mee wat ik allemaal tegen je zei. Het was duidelijk dat je doodmoe was van het bezoek van Robbin, maar je vond even kletsen toch wel gezellig. Ik heb me kapot gelachen ondanks de ernst van de situatie. Je was vooral boos op ons omdat wij buiten stonden te roken en jij op je kamer moest blijven.

    Weet je dit nog?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*