Geschreven door mijn dochter Robbin

Vrijdag 26 juni 2020

Mijn zwembad is binnen. Fantastisch! Aankomende week de tuin maar even klaarmaken en opzetten. Over 3 weken heb ik 2 weekjes vrij, en dan kan ik volop genieten van de heerlijke verkoeling, direct in de achtertuin. Het is warm vandaag, dus we zitten lekker buiten voor de deur met de buren. Parasol staat, voetenbadje met koud water en zo nu en dan een ijsje. Prima te vertoeven zo.

Rond een uur of 5 even naar binnen. Ik pak vast de grasmaaier om een begin te maken met het gazon dat ondertussen net zo hoog staat als mijn knie. Mama neemt de grasmaaier over en ik ga het onkruid tussen de tegels weghalen. Rond 18:00  gaan we een salade maken en zetten we de frituurpan aan. Het is 30 graden dus zin in een complete maaltijd hebben we niet. Ik zet de frituurpan, net als anders, op de picknicktafel, met de verlengkabel door het raam naar het stopcontact in de keuken. Wij zitten nog lekker buiten te wachten totdat de pan warm is. Mama wil even een foto van het zwembad (in doos) maken, zodat ze deze op Twitter kan zetten met de vermelding dat wij ons wel vermaken deze zomer. Ze staat op, belandt of struikelt over de verlengkabel en trekt zo de inmiddels opgewarmde frituurpan met zich mee. Deze belandt dus volledig over de achterkant van haar lichaam.

Aangezien de picknicktafel vlak bij de achterdeur staat, stond ze gauw in huis. Maar al het vet uit de pan, is met haar mee naar binnen gevallen. De hele vloer zit eronder waardoor ze heel hard valt. Uit reactie trekt ze gauw haar broek uit. Normaal gesproken moet je kledij in deze situatie niet uittrekken, maar dit was een vrij wijde, van jogginsmateriaal gemaakte sweatpants. Ze probeert overeind te komen terwijl ze heel hard gilt en mijn naam blijft roepen. Op het moment dat de pan achter haar aanviel, ben ik ook naar binnen gerend. Door het vet op de grond ben ik meerdere keren uitgegleden en kon ik ook niet bij haar komen. Mama is ondertussen al naar boven gerend om onder de douche te springen en daar te koelen. Onze voordeur stond open, dus (gelukkig) waren de buren er heel snel om te helpen.

Ik heb moeite met opstaan door de gladheid, maar na een drietal mislukte pogingen is het me eindelijk gelukt om bij de trap te komen. Het is nu kwart over zes. Terwijl ik omhoog ren, bel ik 112. Vanuit de badkamer hoor ik mama huilen en schreeuwen. Ik kom boven en mama stond al onder de douche te koelen. ‘112 alarmcentrale, wilt u brandweer, politie of ambulance?’, hoor ik ondertussen uit de speaker van mijn telefoon komen. ‘ambulance en heel snel!’, schreeuw ik naar de centralist van de meldkamer. Mama trekt mij ook onder de douche, want ik ben meerdere keren gevallen in het vet en heb een grote rode plek op mijn arm. We kunnen niet zien of dit een schaafwond is, of toch een brandwond. We nemen het zekere voor het onzekere en koelen deze plek wel. De centralist vraagt me het adres en de plaatsnaam en vertelt me dat er al een wagen onderweg was. Fijn, denk ik, ze moeten hier snel zijn. Ik kijk naar mama terwijl ik aan de centralist doorgeef wat er is gebeurd en dat het om heel veel, en hele grote brandwonden gaat. Ik zie bij mama op haar kuit een hele grote blaar, minimaal de grootte van een ei. Terwijl ze aan het koelen is, schudt die blaar heen en weer. Al het vocht zie ik bewegen. Ik krijg rillingen en voel de pijn die zij op dit moment 100 keer erger voelt. Ze blijft huilen en schreeuwen en ik kan de centralist niet goed meer verstaan. Ik loop maar even weg uit de badkamer, om op de slaapkamer verder te bellen. De centralist vraagt me hoeveel slachtoffers er zijn. ‘Eén’, zeg ik. Maar dan bedenk ik me ineens dat ik die plek op mijn arm heb, en mezelf verder nog niet heb gezien. ‘Misschien twee, ik heb een plek op mijn arm en ik weet niet of dit een brandwond of schaafwond is.’, zeg ik vervolgens. De centralist besluit om voor de zekerheid een extra ambulance te sturen. In de verte hoor ik al sirenes. Mama blijft mij roepen maar ik wil met haar telefoon mijn vriend bellen. Haar telefoon ligt beneden, die zat onder het vet maar had de andere buurvrouw al redelijk schoongemaakt. Ik wil hem vertellen wat er aan de hand is en dat hij klaar moet staan, omdat ik denk dat hij straks deze kant wel even op moet komen.

Ik hoor mama mij roepen, maar ik weet zeker dat ze mee moet en ook niet thuiskomt vanavond, dus ik pak maar even wat spullen. Helder nadenken lukt me nu nog prima. Ik zie een blauwe waas op de trap en daar is de ambulancebroeder. ‘Ze staat in de douche!’, schreeuw ik. Hij loopt naar de badkamer en ik ben me aan het bedenken wat ik allemaal moet pakken. Ik pak mijn strandtas uit de kast en leg deze op bed. Ik haal op mama haar slaapkamer een aantal onderbroeken, een wijde broek, een shirt en zelfs een bh, alsof je die wilt dragen als je verbrand bent. Maar hey, ik denk puur aan wat misschien relevant is. Ik storm de trap af en pak uit haar tas haar portemonnee, hier zit haar legitimatie in en is dus misschien wel makkelijk. Ik heb haar oplader van de telefoon gepakt, en alles in de tas gegooid.

Ik ben ondertussen weer boven om me om te kleden, want mijn kleding was vies van het vet en ik was doorweekt doordat ik bij mama onder de douche stond. De andere broeder van de andere ambulance roept mij en vraagt me of ik even stil wil blijven staan. Hij wil mij even controleren maar ik schreeuw dat hij heel gauw uit mijn kamer moet verdwijnen want ik stond daar naakt. Alsof hij nog nooit een vrouw naakt gezien heeft, maar goed. Ik kreeg mijn zin en mocht mij eerst even omkleden. Hij heeft mij nagekeken en alles was goed. Deze ambulancebroeder is dan ook gauw met zijn collega weer weggegaan.

Ondertussen word mij gevraagd of ik iets van een deken heb, om deze buiten aan de buren te geven zodat zij de boel rondom het huis kunnen afschermen. Ik heb mijn eigen dekbed gepakt, naar beneden gesmeten en gelukkig wisten ze beneden wat ze er mee moesten doen.

Ik heb beneden een sigaret gerookt, want het was wachten totdat mama met de broeders naar beneden kwam. Toen ze beneden kwam stonden alle buren de boel af te schermen met dekens. Ik ben vast in mijn auto gaan zitten, want ja, ik rijd zelf, duh.

Daar dacht de buurman anders over. Ik had de auto nog niet gestart maar wel de ramen open. Het was bloedheet in de auto. Ik zat te wachten totdat de ambulance zou gaan rijden maar dit duurde heel erg lang. De buurvrouw zei tegen mij dat ik naar het ziekenhuis gebracht zou worden, want ik mocht niet zelf rijden. Hier was ik het niet mee eens. Ik zou toch ook weer naar huis moeten straks?

De buurman zag mijn sleutels liggen op de stoel naast mij en greep zijn kans. Weg sleutels, weg kans om zelf te rijden. Achteraf was dit maar goed ook. Een andere buurvrouw heeft mij naar het ziekenhuis gebracht.

Ik meldde mij bij de spoedpost en moest eventjes wachten. Op een gegeven moment werd ik door een verpleegkundige opgehaald en mocht ik naar mama toe. De route naar de kamer weet ik nog steeds.

Wat er precies is gebeurd in de spoedkamer in Emmen weet ik niet, ik had daarbinnen geen bereik en moest (wou) een aantal mensen bellen. Ik heb mijn vader en mijn beste vriend vanaf de parkeerplaats buiten gebeld. Ik ben weer naar binnen gegaan en toen werd duidelijk dat ze toch overgeplaatst zou worden naar Groningen. Ze is naar de ambulance gebracht en ik heb mijn vriend gebeld dat hij deze kant maar op moest komen want het zou een avondje Groningen worden.

Binnen 20 minuten was hij er en zijn we samen die kant op gegaan.

Dit was vrijdagavond 26 juni 2020, de verjaardag van mijn allerbeste vriend en de dag waarop dit gebeurd is. Maar ik ga het zien als de verjaardag van mijn beste maatje en de dag waarop mama weer een tikkeltje sterker is geworden. Niet meer als de dag van het ongeluk.

7 antwoorden naar “Geschreven door mijn dochter Robbin”

  1. Ohh lieve Robbin en Con, wat verschrikkelijk en een schrik om dit te lezen.. ik volg je nog niet zolang dus ik heb maar een klein deel meegekregen.
    En Robbin wat een geluk dat jullie beide zo allert reageerden.. Het was erg maar misschien had het nóg erger kunnen zijn.
    Respect hoor in zo’n ontzettende stress situatie.
    Groetjes Nini (pralini)

  2. Wat mooi en duidelijk geschreven, ik hoop dat dit je helpt met het verwerken van dit trauma, het is zeker niet mis wat jij en je moeder hebben doorgemaakt.😘

  3. Tsjonge Robin. Verschrikkelijk wat er met jullie is gebeurd, dat wist ik al natuurlijk, maar wat er door jou (jullie) ,is heen gegaan kunne wij niet voelen. Echter zoals jij het beschrijft, krijg ik enorme rillingen en voel me soms heel beroerd. Heel veel respect hoe jullie dit samen ondergaan heen en.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*