Geschreven door Karina

Bijna 18 jaar geleden leerde ik Conny en Robbin kennen. Dit klinkt heel stom aangezien ik familie ben. Maar aangezien we ook uit een familie komen die erg slecht met elkaar omgaat en mijn ouders geen contact hadden met Conny haar ouders. Wist ik tot mijn 15e niet eens van Conny haar bestaan! Dat is weer een heel ander verhaal…. We hebben heel lang en veel contact gehad bijna dagelijks kwam ik over de vloer. Ik was haar persoonlijke masseuse.
We gaan even verder naar 26 juni 2020 rond een uur of 8 in de avond krijg ik een telefoontje van mijn moeder. Karina, er is wat ergs met Conny gebeurd. 

Mijn moeder werd geïnformeerd door een buurvrouw van Conny, ze zijn namelijk collega’s.Ik kreeg een rillingen over mn rug toen ik het hoorde en heb gelijk Robbin gebeld. Ze nam op en ik weet nog dat ze eerst heel sterk klonk.. tot ze brak en huilde.. Ik kreeg Conny aan de telefoon die de telefoon overnam en (zo klonk het, waarschijnlijk dankzij de pijnstilling) erg nuchter overkwam. Het gesprek was kort maar ik was zo blij Conny zelf gesproken te hebben. 
Ik was behoorlijk geschrokken en heb er zelf wakker van gelegen.. alleen al het idee.. ik had geen idee hoe ze hieruit kwam of hoe het eruit zag. Daar heb ik echt even over na moeten denken.

De volgende ochtend is het eerste wat ik deed Robbin appen, vragen of ze uberhaupt een beetje had kunnen slapen en uiteraard was dat niet zo. Ook had ze het de eerste avond alleen thuis erg moeilijk. Dit mocht ik uiteraard niet tegen Conny vertellen. En dit heb ik dan tot de dag vandaag ook nooit gedaan. (alleen leest ze dit nu)

Ik weet dat mijn zoontje moest afzwemmen en dat ik daarom niet naar Robbin kon om haar te helpen in huis. Ik woon namelijk niet om de hoek.
Bijna elke dag heb ik wel even een contact momentje met Robbin gehad. Zo klein, lief en schattig toen ik je leerde kennen…. maar jeetje… wat een ontzettend sterke jonge vrouw ben je geworden! Juist in deze situatie en periode was jij zo ontzettend sterk. Standje overleven en gaan. zo knap hoe jij dit alles hebt gedaan! alle respect voor jou mop.
De dagen erna heb ik een afspraak gemaakt zodat ik naar Conny toe kon. 

Dat was de Donderdag de week erna. 2 juli. de dag van mijn bezoek. Ik weet nog goed hoe nerveus ik eigenlijk was. maar ook dat ik het gevoel had dat ik Conny zo graag wilde zien en knuffelen.. en dat hebben we ook gedaan. Bij de ingang werd ik onthaald door 1 van de verpleegkundigen. Ik werd in een witte overal gestoken en alle spullen die ik mee had voor Conny moest ik inleveren. De shampoo, de snoepjes..alles…Mijn spullen werden in een locker gezet en ik moest mijn handen wassen en ontsmetten.Blij was ik om haar te zien en spreken. maar de schrik was nog groter als je dan ziet hoe erg het is om iemand te zien die je lief hebt met zoveel pijn. We hebben gehuild maar ook gelachen en ik heb zelfs vlechten in je haar gemaakt, want dat wilde je zo graag. 


De hoeveelheid kaartjes, ballonnen, post, cadeautjes…. WAUW!!!! maar dan echt WAUW!!! Zo ontzettend veel lieve mensen die dit allemaal gestuurd hadden. Ik zag dat het Conny zo goed deed. Haar kamer was binnen een week opgefleurd met al die mooie dingen. Zo fijn dat er allemaal mensen aan je denken. met je meeleven. een brok in mn keel. alleen maar liefde.


Ik ben na mijn bezoek weer naar huis gegaan. Blij met dat ik Conny heb mogen zien en spreken. maar met verdriet omdat ze zoveel pijn had en doodop was.
Dit alles heeft ons wel aan het denken gezet. De frituurpan heeft bij ons thuis nauwelijks meer aangestaan en we hebben nu een airfryer.Ik ben steeds voorzichtiger geworden en zeker met mijn kinderen als het aankomt op heet water of een hete pan.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*