3 juli 2020

(Ondertussen lig ik 1 week in het ziekenhuis.)

Ook nu weer een ontzettende kutnacht gehad, veel wakker, veel denken, mezelf alleen en zielig vinden, zwelgen in zelfmedelijden, boos, verdrietig. En dit gevoel is eigenlijk wel de hele dag blijven hangen.

Mijn verbandwissel deed gevoelsmatig veel meer pijn dan de dagen ervoor. Of eigenlijk was dat achteraf helemaal niet gevoelsmatig. Iedere dag worden de verbandwissels pijnlijker en pijnlijker.

Als ik op, de momenten dat het verband eraf is, naar mijn benen kijk, schrik ik. “Dit kan niet goedkomen, dit kan nooit meer goed komen. Iedere dag ziet het er erger uit, smeriger, gewoon vies. In zo’n mate dat ik ondertussen walg van mijn eigen lijf.

En ik kan daar steeds slechter mee omgaan. Hoe moet ik positief blijven als het steeds duidelijker wordt dan mijn benen, billen en linkerarm nooit meer zo zullen worden als voor 26 juni. Hoe vind ik mijn weg? Waar haal ik de kracht vandaan? Met mijn humor en zelfspot kom ik meestal de dag wel door. Maar vandaag is even hel.

Deze middag heb ik wel visite gehad van Robbin en Wesley, en zij namen een heel mooi schilderij mee, gemaakt door alle buurtkinderen. Allemaal handjes, allemaal high fives.

En ondertussen lopen de reacties, de dm berichten en de whats app berichten ook door. Zoveel mensen, vooral op/van twitter die me berichtjes sturen. Die me onwijs goed doen maar waar ik onmogelijk op kan reageren. Daarvoor zijn het er teveel en ben ik te moe.

Ook deze avond ben ik blijkbaar weer live op twitter gegaan, 2 keer zelfs. En ja deze twee linken zal ik hier ook weer plaatsen, want ook die horen erbij. Ik vind het zelf ook wel heel mooi om terug te zien wat ik daar allemaal vertel. En hoe ik vanaf het begin er in ben gaan staan. 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*