7 juli 2020

(Een ochtend die ik me nog wel heel goed herinner)

Vandaag werd de verbandwissel niet op bed, maar ook niet onder de douche gedaan. Nee, vandaag was de verbandwissel in een hele mooie, warme luxe badkamer. Dit omdat het onder de douche dus veel te veel van mij vergt. Zowel de pijn maar ook het staan. Het vreet teveel energie en als er iets is wat ik bijna niet heb is het energie. Dus na onderling overleg, had het team besloten om het boven een bad te proberen.

Ik werd vanuit mijn bed voorzichtig op een bad-brancard gelegd. Op mijn zij, omdat ik daar geen wonden heb. Er werden lakens over mij heen gelegd en ineens realiseerde ik mij dat ik dus ook van mijn kamer af zou gaan. En dit voelde als een klein feestje. Want ondertussen lag ik al 11 dagen op mijn kamer. Alleen en geïsoleerd. En nu? Nu werd ik over de gang geduwd, liggend op de bad brancard. Dit voelde op 1 of andere manier een beetje als vrijheid. Even iets anders zien dan mijn eigen kamer!

Ik word de badkamer in gereden en kijk mijn ogen uit. Wat een mooie ruimte. Wat een breed bad. De muren zijn behangen met duinen, strand en zee behang. Boven het bad hangt een tv waarop ook de radio ontvangen kan worden. Deze wordt ook zachtjes aangezet. De kraan van het bad kan helemaal in gesteld worden op temperatuur, op een halve graad na de komma zelfs.

Mijn lakens worden afgedaan, en mijn ziekenhuisjasje wordt uit gedaan. En ondanks dat het team altijd zo lief is en super aardig is, en ondanks dat alles verder nog ingepakt zit in verband, voel ik me naakt. En ik voel de eerste tranen alweer opkomen. Het gevoel van machteloosheid, afhankelijkheid, en zelfs schaamte, dat gevoel went gewoon niet. Gelijk staat er al iemand van het team naast mij. Ik voel hoe een hand mijn hoofd streelt en de andere hand 1 van mijn handen pakt.

Voorzichtig wordt de bad brancard boven het bad gereden en gaat het bad omhoog. Mijn verband wordt los geknipt en wat ze zo kunnen weg halen, halen ze gelijk weg. Ondertussen komen mijn tranen steeds harder en ik schiet in een mega huilbui. De verpleegkundige die net door mijn haar streek zit nu op een krukje naast me. Ze wrijft weer door mijn haar en ik kijk haar door mijn tranen heen aan. Ze pakt ook mijn hand weer en ik hoor haar zeggen: “Je doet het zo goed! Huil maar lekker, zoveel en hard als je wil”.

De kraan gaat aan en met een hele zachte, niet te warme straal voel ik het water op mijn lijf. Eerst voorzichtig op mijn voet om te kijken of ik het niet te warm vond.. Ze beginnen met de plekken die het minst zeer doen en eindigen met de meest zere plekken. Op zich zelf is deze verbandwissel niet minder pijnlijk dan normaal, eerder pijnlijker, maar wel comfortabeler. Dit mede door de omgeving, de muziek en de extra aandacht. En even helemaal gewassen worden is ook gewoon lekker. Als al het verband los geweekt is, er af is en alles gewassen is, wordt mijn bovenlichaam af gedroogd en de “goede plekken” op mijn benen voorzichtig, rondom de brandwonden, droog gedept.

Dan wordt ik weer ingepakt in lakens en word ik terug gereden naar mijn kamer. Daar helpen ze me weer op bed en wordt de boel weer verbonden. Eerst de meest pijnlijke plekken, dan hebben we dat alvast gehad. Dan de andere plekken. Bij iedere verband wissel moet ik zowel op mijn linkerzij als op mijn rechterzij liggen en vanaf het begin heb ik dat “rollen” zoveel mogelijk zelf gedaan. Niet dat ik dat in het begin echt kon, maar naarmate ik hier langer lig word ik er wel behendiger in. Helemaal alleen heb ik  nooit kunnen redden op afdeling A. Ik heb altijd wel wat hulp nodig gehad. Maar dat ze het mij iedere dag weer lieten proberen, met alle geduld van de wereld was wel heel fijn.

Na de verband wissel kwamen ze weer een lading kaartjes brengen. En wat ontroert me dat eer op keer weer. Zoveel mensen, die ik geeneens echt ken, die mij kaartjes en kleine cadeautjes sturen.. Geweldig!

Vandaag zat er ook een kaart tussen van mijn bonuszoon, bonusschoondochter en bonuskleinzoon tussen en die wil ik jullie niet onthouden. Want deze kaart, althans de tekst die mijn bonusdochter binnen in de kaart heeft geschreven, laat zien hoe goed ze me kennen, hoe goed ze weten wat ze wel of niet zouden kunnen schrijven. En deze tekst is 100% goedgekeurd en heeft mij een hele grote lach bezorgd.

Deze dag was wel een hele emotionele dag voor me en ik ben dan ook redelijk op tijd gaan slapen vandaag.

Een antwoord naar “7 juli 2020”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*