8, 9 en 10 juli

8 juli 2020

Vandaag was een vermoeiende dag voor me.
De verbandwissel was wat later omdat de dokters de wonden weer even wouden zien.
De verbandwissel gaat ook steeds meer pijn doen dus krijg extra pijn medicatie op die momenten.
Aankomende dinsdag heb ik mijn eerste operatie.
Hoeveel er precies nodig gaan zijn weten ze nog niet.
Dat ligt aan hoever ze komen per operatie.

Op zich is dit een redelijke stap vooruit maar eerlijk is eerlijk…
Ik vind het doodeng. Maar dit houdt ook in dat ik nog maar 6 verbandwissels ga krijgen. En dat is wel heel positief.
Vandaag ook een zwaar gesprek gehad met de psychologe.
Wel een fijn gesprek trouwens.

Daarna visite gehad van een lieve vriendin, die mij ook de ambulance in heeft zien gaan dus was echt fijn om haar te zien. Om te knuffelen. Ook ben ik weer verwend met kaartjes.
Sommige zelfs met een cadeaubon. Ik blijf me verbazen over de gulheid van vreemden. En het verwarmt me ook.

9 juli 2020

En weer fietsen. Lekker muziek erbij aan en huppekee gaan met die banaan
Sinds vandaag toch extra pijn medicatie gekregen want eerlijk is eerlijk ik trok het niet meer. Teveel pijn. Waardoor ook teveel emotie. En ja het moet er allemaal uit maar ik heb gewoon geen zin om de hele dag huilend door te brengen.

De verbandwissels blijven pijnlijk en ik blijf huilen. Soms stilletjes, soms met hele diepe inhalen. Maar na vandaag heb ik er nog maar 5!!
Uiteraard zet ik wel door. Want een andere optie is er voor mij niet.
Mijn humor ben ik gelukkig niet kwijt. Ook de sarcastische humor heb ik nog steeds en daar zijn ze hier onder tussen ook al achter.
En dat is heerlijk!

10 juli 2020

Yihaaaaa. Vandaag voor het eerst niet gejankt bij de verbandwissel.
Niet dat het pijnloos was maar goede medicatie en de fijne support van het team maakte hem vandaag een stuk minder pijnlijk. En na vandaag hoef ik nog maar 4 keer een verbandwissel! En daar hou ik me aan vast.
Fietsen is wel pijnlijker vandaag dus ik doe de makkelijke manier. De fiets doet al het werk. Maar het gaat om de doorbloeding en die komt wel op gang zo.

Vandaag heb ik ook een blog aan Robbin geschreven. Dit mede omdat eigenlijk iedereen aan Robbin vroeg hoe het met mij ging, maar bijna niemand aan Robbin vroeg hoe het nu met haar ging.

Lieve Robbin

Woorden kunnen niet beschrijven hoe trots ik op jou ben. Zoals jij de 26ste juni reageerde, handelde. Hoe je 112 belde, achter mij aan liep naar boven. Contact had met 112, hoe je ze te woord stond, terwijl ik alleen maar liep te schreeuwen dat ze moesten opschieten. Hoe je een tas met spullen bij elkaar zocht. En ga maar door.

De meeste mensen weten ondertussen wel dat ik “die vrouw van de frituurpan” ben. En al die mensen vinden het verschrikkelijk, weten niet wat ze moeten zeggen. Maar het is voor jou net zo fucking traumatisch geweest. Je zag het gebeuren. Je hoorde me schreeuwen, krijsen, gillen van de pijn. Je zag me vallen, glijden. Je zag blaren verschijnen op heel veel plekken op mijn benen, mijn billen en mijn arm. Toen de ambulance er was ging alles vrij snel. Jij werd gecontroleerd en gelukkig had je niets. Geen enkele blaar. Ik daarentegen zat er onder. Maar door de adrenaline weinig gevoeld. Ook niet dat mijn enkels geblesseerd zijn. Hup op naar het Scheper ziekenhuis en daar was wel gelijk duidelijk dat ik door ging naar Groningen, naar het Martini ziekenhuis.

Lieve Robbin, nogmaals, ik ben zo, zo, zo ontzettend trots op je dat ik het geen eens kan beschrijven. En samen gaan we hier aan werken. Het een plek geven! Jij en ik, wij kunnen dat! Wij zijn een team!! Ik hou van jou meer dan van wie ook!!!

Lieve vrienden, familie, bekenden en nieuwsgierigen, ik snap dat jullie willen weten hoe het met mij gaat maar zullen we afspreken dat wanneer jullie Robbin spreken jullie eerst even vragen hoe het met haar is? En pas daarna hoe het met mij is? Want zij heeft alles gezien, gehoord en noem maar op. En dat is net zo traumatisch als wat mij is overkomen. Robbin is net zo’n kanjer, net zo’n topper als ik en dat mag best wel even genoemd worden!!!!

En voor de mensen die geen bericht durven te sturen omdat ze niet zo goed weten hoe ze ermee om moeten gaan, toegeven dat je niet weet wat je moet zeggen is altijd beter dan niets zeggen!

En vanavond kreeg ik een verwenmomentje van de verpleging. En die was zeer lekker

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*