11, 12 en 13 juIi 2020

11 juli 2020

Blijkbaar heb ik de vrijdagavond dat het gebeurt is, met mijn stonende hoofd, tegen Robbin gezegd “maak even een foto van me”.
Vraag me niet waarom, want ik heb geen idee. Vol met medicijnen en adrenaline, nog geen besef hebbende van hoe erg het achteraf was en hoeveel pijn ik nog zou krijgen. Zoals je ziet, mijn linkerarm in gepakt in huishoudfolie.En ook mijn benen waren opnieuw in huishoudfolie gepakt. Dit tegen infecties.

Liggend op de brancard, klaar om naar het Martini brandwondencentrum vervoerd te worden.

12 juli 2020

Zoals ik twee dagen gelden nog zo blij was dat ik niet had lopen janken tijdens de verband wissel, waren de verbandwissels gisteren en vandaag weer hel op aarde. Wat een pijn, wat een pijn. Mensen vragen mij of ik de pijn kan uitleggen en mijn antwoord is dan: “neem een grote ontstoken wond, gooi daar een volle fles hand-desinfectans van het ziekenhuis in, en schrob de wond dan schoon met een stalen borstel. En ik denk dat je dan wel aardig in de buurt komt.”

Dit is sowieso niet mijn beste dag ever. Alles irriteert mij, het verdriet heeft weer de overhand, ik zie de plekken die voor mij zichtbaar zijn en dat ziet er verschrikkelijk uit. En de complete achterkant van mijn benen, en mijn billen heb ik nog geeneens gezien, omdat ik dat niet durf. Gevoelsmatig zijn mijn billen nog steeds het allerergste verbrand want die doen het zeerst (later zal blijken dat mijn billen er ook wel erg aan toe waren maar niet het ergst, de pijn kwam vooral omdat je op billen zitten en daar altijd het meest gewicht op komt dan).

En terwijl ik in het ziekenhuis lig, wordt mijn huis aangepakt door mijn dochter, haar beste kameraad, en vrienden van mij. Er wordt opnieuw behangen, gesaust, de trap wordt geschilderd en volgende week komt er een nieuwe vloer. Mijn dochter had mijn verzekeringsmaatschappij gebeld omdat de olie gewoon niet van het laminaat af te krijgen is, net als de geur die er flink in getrokken is. En ik ben beduusd, sprakeloos, weet niet wat ik moet zeggen. Het verklaart wel waarom het soms heel lang duurde voordat mijn dochter het Facetime gesprek beantwoorde. Ik wist natuurlijk van niets en als ik haar dan facetimde moest er eerst een andere shirt, zonder verfvlekken, aangetrokken worden, en ze moest dan heel “relaxed” op de bank gaan zitten alsof er niets aan de hand was. Zo ontzettend lief allemaal van iedereen die mee geholpen heeft.

13 juli 2020

Na de klotendag van gisteren, en dan vooral mentaal, gaat het vandaag gelukkig weer wat beter. De verbandwissel was wederom hel op aarde, maar als alles gaat zoals gepland, dan was dit de allerlaatste. En ik kan geeneens uitleggen hoe blij ik daar mee ben.

Ook vandaag heb ik weer fysio gehad en ze was zeer tevreden. Morgen gaan ze, terwijl ik onder narcose ben, ook proberen om mijn enkel in 90 graden te krijgen. Kijken of het dan wel mogelijk is. Mijn linkerarm is zo goed als genezen. De huid is wel extreem dun dus en wondje is snel gemaakt. Maar alles wat verbrand was is nu nieuwe huid.

Morgenvoeg om 10 uur ga ik de operatie kamer in. Ze gaan beide benen tegelijk transplanteren en hiervoor gaan ze huid van mijn bovenbeen halen. Vervolgens moet ik 9 dagen in 2 spalken liggen zodat ik mijn benen niet kan bewegen. Mijn billen doen ze nog niet. Deze worden dus nog behandeld zoals ze altijd doen en dat is wel een kleine tegenvaller. Over 9 dagen gaan dan de nietjes eruit en als mijn billen dan alsnog moeten doen ze dat dan.

Enerzijds ben ik heel nerveus voor de operatie, voor het onder narcose gaan. Maar deze operatie is nodig en zorgt ook weer voor een stapje dichterbij het naar huis gaan! Iets wat ik heel graag wil. Waar ik ontzettend naar uit kijk. Naar mijn eigen huis, mijn eigen bed maar vooral om weer bij mijn dochter, mijn hondje en mijn katten te zijn. Want wat mis ik ze verschrikkelijk.

Gisteravond trouwens nog bezoek gehad van Robbin tijdens het middag spreekuur en mijn beste kameraad tijdens het avond spreekuur. Allebei wouden ze perse de dag voor mijn operatie nog langs komen. Gezellig geklets en ge-ouwhoerd. Iets wat ik nog steeds kan gelukkig. Maar ook serieus gepraat over mijn nervositeit voor de operatie. Mijn angsten er voor.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*